BOLUMUZUN YÜZ AKI: FİZİK TEDAVİ HASTANESİ

Yüce Allah eksikliklerini göstermesin, Bolumuzun sağlık kurumları açısından Türkiyemizin en seçkin illerinden biri olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz. Artık hayatımızın Sonbahar aylarını yaşamakta olduğumuz bu yıllarımızda, tabiatıyla biraz da yaşımız icabı son aylarda şehrimizdeki tüm hastanelerimizi, gerek kendi rahatsızlıklarım gerekse eşimizin dostumuzun rahatsızlıkları nedeniyle yüz yüze tedavi ve değerlendirme imkanım oldu. Başta Abant İzzet Baysal Üniversitesi Uygulama Hastanesi, İzzet Baysal Devlet Hastanesi Köroğlu Ünitesi, Özel Çağsu Hastanesi ve de Fizik Tedavi Hastanesi benim son aylar ki sağlık periyodumda şu veya bu nedenlerle yer aldılar. Hepsinin de vatandaşa karşı son derece iyi niyetle yaklaştıklarını, insanların sağlığı için tıbbın her türlü imkanlarını seferber ettiklerini ve insanlarımızı tedavi için çırpındıklarını gözlemledim. Bir Bolulu olarak hepsine ayrı ayrı teşekkürlerimi sunuyorum. Önceki haftalarda geçirdiğim ümit edilmeyen kaza nedeniyle Abant İzzet Baysal Üniversitesi Uygulama Hastanesi Acil Servisindeki intibalarımı yazmıştım. Bu hafta sırada Bolu Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanemiz var. Diğer sağlık kuruluşlarımızla önümüzdeki haftalarda yeniden birlikte olacağımızı zannediyorum. Bolumuz ve Türkiyemiz için gerçek bir nimet olan ve de geçmiş yıllar itibariyle Türkiyemizin en popüler hastanelerinden biri haline gelen Bolu Fizik Tedavi Hastanesine yıllar sonra bu defa hasta sıfatıyla gitmekliğim, kaderimde varmış. Bilmiyorum değerli hemşehrilerim arasında, benim gibi hastanemizin açılış törenini hatırlayanımız var mıdır Hastanemiz 10 Ağustos 1974 Cumartesi günü törenlerle açılmıştı. Ben o zaman Bolunun tek günlük gazetesi olan SESİMİZ gazetesinin Yazı İşleri Müdürü ve Köşe Yazarı olduğum gibi, o zamanlar Süper Ligde oynayan Boluspor Kulübününde Genel Sekreteriydim. Hastanemizi Boluya zamanın Sağlık Bakanı ve Bolu Milletvekili Cennetmekan Dr. Kemal Demir kazandırmıştı. Ancak siyasetin cilvesine bakın ki, Dr. Kemal Demir açılış töreninde Sağlık Bakanı değildi. Ancak açılış töreni zamanındaki Sağlık Bakanı Selahattin Cizrelioğlu ve Sağlık Bakanlığı büyük bir kadirşinaslık göstererek hastanemizin adını Dr. Kemal Demir Bolu Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesi olarak tescil ettirmişlerdi. O günlerden sonra hastanemiz büyük bir ivme kazandı. Adeta Türkiyenin en popüler hastanelerinden biri haline geldi. Bolu Fizik Tedavi Hastanesinde tedavi olmak tüm hastalar için bir avantajdı. Elbette ki bu başarıda müessif bir olay sonucu aramızdan ayrılan sevgili kardeşimiz Dr. Sedat Turgayın hizmetleri hiçbir zaman göz ardı edilemez. Sedat kardeşim, yıllar yılı yüzünden gülücüklerin eksik olmadığı ve büyük küçük herkese aynı mesafede duran tavrıyla Boluluların ve tüm dışarıdan gelen hastaların tam bir sevgilisi olmuştu. Sedatın ölümünden sonra Türk Tabipler Birliği Bolu Temsilciliğinin organizesinde hastanemize Sedat Turgayın adının verilmesi için Boludaki bütün Sivil Toplum Örgütlerinin katıldığı bir kampanya başlatıldı. Ben hiçbir zaman Dr. Kemal Demir isminin değiştirilmeyeceğini bildiğim için Boluda tek başıma bu kampanyaya karşı çıktım. Nitekim zaman beni haklı çıkardı. O zaman hastanemizin isminin niçin değiştirilmeyeceğini Boluda Yenihayatın 01.10.2007 günlü nüshasında yayınlanan ( Olmayacak Duaya Amin Demeyelim) başlıklı yazımda etraflıca izah etmiştim. O yazımda ayrıca karşı bir teklifim de vardı.( Madem Sedat kardeşimi bu kadar çok seviyoruz o halde onun adını ölümsüzleştirmek için şimdiden kolları sıvayalım. Gerçekleştirilmesine çalışılan, Bolu İl Özel İdaremize ve İzzet Baysal Vakfına ait iki Fizik Tedavi Projemiz var. Şimdiden bunlardan birine Dr. Sedat Turgay isminin verilmesi üzerine çalışalım) Aradan birkaç yıl geçti. Bu konuda maalesef olumlu bir adım atılmadı. Haydi İzzet Baysal Vakfı kendi hastanesine kurucusunun isminden başkasını vermeyebilir ama Özel İdarenin yaptıracağı ya da Sağlık Bakanlığının yapılacağını arada sırada gündeme getirdiği yeni Bolu Fizik Tedavi ve Rehabilitasyon Hastanesine mutlaka Dr. Sedat Turgay isminin verilmesini sağlamalıyız. Şayet dün dündür, bugün bugündür dersek korkarım bu önerim de tarihin tozlu sayfalarında unutulur gider. Neyse bu kadar girişten sonra gelelim yazımızın asıl konusuna. Doğrusu bir hasta olarak gözlemlerimi yazmak bence günün aktüalitesine daha uygundur. 15 günlük bir tedavi süreci içinde, Fizik Tedavi Hastanesinin bahtiyar hastalarından birinin de ben olduğumu çok rahatlıkla söylüyorum. Dr. Sedat Turgaydan sonra Bakanlığın çok yerinde bir seçimle iş başına getirdiği yeni başhekimimiz Dr. Gönül Canpolat yönetimindeki hastanemizin, başarıya büyük bir heves ve bilgiyle koştuğunu hastanenin her köşesine yansıyan hizmetlerle görmemeniz mümkün değil. Her şeyin bir makine intizamında işlediğini defalarca söylesem yorulmayacağım. Hastanemizde benim tedavim hepsi de birbirinden kıymetli doktorlarımız arasında Sayın Dr. Meltem Vural hanımefendiye düştü. Adeta canlı bir melek olan Meltem Vural hanımefendinin yönlendirmesiyle Ayakta Fizik Tedavi Ünitesine sevkim yapıldı. Benim gibi yüzlerce hasta bu ünitede hastanenin tamamına yansımış ileri hizmet duygusuyla şifa buluyorlar. Başta servisin çok değerli sorumlusu Sevil Özdemir hanımefendi olmak üzere Berrin Demirpek, Nezaket Sözkesen, Esra Biçer, Nurşen Sağkaya, Türkan Aydın ve Nezahat Keser hemşire hanımefendiler ben dahil tüm hastaların tedavilerini aynı içtenlik ve güler yüzle yapıyorlar. Hele hastaneye dışarıdan bir firma ile hizmet veren Şerife Danışmaz hanımefendinin çalışma temposuna ve azmine hayran olduk. Bu arada servisin Rezervasyon işlerine bakan Nilgün Bektaş hanımefendiden de ayrıca bahsetmem gerek. Bu çok güler yüzlü kızımız, bizim hastaneyi sevmemizde de çok olumlu bir rol oynadı. Hepsine yürek dolusu şükranlarımı ve teşekkürlerimi sunuyorum. Hazır tedaviye devam ederken yine müdavi doktorum Dr. Meltem Vural hanımefendinin yönlendirmesiyle biraz da Fizyoterapi hizmeti almaktan da geri kalmadım. Hastanemizin Fizyoterapi bölümü de çok değerli bayan ve bay Fizyoterapistlerimizle ve de son sistem makinelerle donatılmış. Bu seçkin kadronun içinden benim Fizyoterapilerim Mesut Aloğlu kardeşime düştüğünden bazı saatler kendimi Mesut kardeşimin sihirli ellerine teslim ettim. Mesutla laf lafı açarken kendisinin Düzceli ve meşhur Samandere Köyünden olduğunu bilmeyenler için söyleyelim: benim doğum yerim de Düzcedir/ öğreniyorum. Samandereden başta eski köy muhtarı ve CHP İl Başkanlığım sırasında Düzce CHP İlçe Başkanı olan Kemal Gümüş, TEB Bolu Şubesi Müdürü Ahmet Gümüş ve şimdilerde Bolu Gündem Refikimizde yazıları çıkan Numan Gümüş hocamız gibi birçok müşterek dostumuz olduğunu da hatırlıyoruz. Hastanemizin hiç mi eleştirilecek bir yanı yok Eğer bir gün yolunuz hastanemize düşerse burada aynen Umre ve Hac günlerinde Mekke ve Medineye gelen kafilelere benzeyen kafilelerin giriş ve çıkış yaptıklarını görürsünüz. Çoğu 50 yaşın üzerinde kadınlar ve erkekler ellerinde bavulları, bazılarında bastonlar Kaplıca Minibüslerinin giriş kapısına bir hayli mesafeli park yerine gidip gelmeye uğraşıyorlar. Bu konuyu hastaneye sihirli elini değdiren Baştabibimiz Dr. Gönül Canpolat hanımefendiye de arz ettim. Şayet Kaplıca Minibüsleri bu hasta yoğunluğunu hastanenin giriş kapısında indirirler ve o kapıdan alırlarsa çok büyük sevap kazanmış olurlar. Benim gibi herkesin büyük bir memnuniyetle ayrıldığını bildiğim hastanemize sonsuz başarılar diliyor ve bir Bolulu olarak teşekkürlerimi bir kez daha yineliyorum. Fotoğraf 1: Ayakta Fizik Tedavi Ünitesinden bir hatıra. Soldan sağa Nilgün Bektaş, Sevil Özdemir ve Şerife Danışmaz(ayakta) hanımefendilerle birlikteyim. Fotoğraf: AygünBandakçıoğlu Fotoğraf 2: Düzceli hemşehrim sevgili kardeşim Mesut Aloğluyla birlikteyim.Fotoğraf: Aygün Bandakçıoğlu
UMRE VE HAC KARDEŞLİĞİYüce dinimizin, müminler arasındaki bağları ve kardeşlikleri güçlendiren en büyük eserlerinden biri de hiç şüphe yok ki Umre ve Hac yolculukları sırasında Müslümanlar arasında kurduğu sağlam kardeşlik ve arkadaşlık bağlarıdır. Giderken birbirlerini hiç tanımayan ya da çok az tanıyan kadınlı erkekli Müslümanlar, dönüşlerinde o günlerin sağladığı manevi kardeşlik ve arkadaşlıklarla birbirlerinin kardeşi olmaya devam etmektedirler. Yani çoğu Müslüman Umre ve Hac dan döndükten sonra da tabiri caizse asker arkadaşlığı, mahalle arkadaşlığı gibi yüksek değerleri terk etmemektedir.Ben ve eşim Aygün Bandakçıoğlu da 2007 Umre ve 2008 Hac görevlerimizin ifasından sonra kafilelerimizdeki çoğu hemşehrimizle çok yakın dostluklar içinde olduk. Tabiatıyla bu dostluklarımızın pekişmesinde Yüce Allahın kendilerine lütfettiği üstün vasıflar sonucu genç yaşlarına rağmen birer insan/ ı kamil olan Zeki Ay ve Burhan Ay hocalarımızın birleştirici yönlerinin de büyük rolü oluyor. Eşim ve ben Bolumuza dönüşümüzde yine Burhan ve Zeki Ay hocalarımızın rehberliklerinde bir kısım kimi dostlarla 15 günde bir olmayı sürdürüyoruz. Bazen aramızdan öbür dünyaya yolcu ettiğimiz bazı dostlarımız oluyorsa da bu gelenek devam etmektedir. Aramızdan ayrılan Hacı İrfan Şenel, Hacı Recep Akgün ve Hacı Ahmet Uzunöz kardeşlerimin kaybını da bu sütunlardaki yazılarımda dile getirmeye çalışmıştım. Yüce Allah geride kalanlarımıza uzun ömürler versin. Yine Hac görevine 2008 yılında Zeki ve Burhan Ay kardeşlerimizle birlikte giden kimi dostlarımız da ayrı bir grup olarak her ay toplanırlar. Bu grubun önde gelenlerinden Yukarı Çarşımızın tanınmış züccaciye tüccarı Hacı Yüksel Bostancı ve muhterem eşleri Hacı Ayten Bostancı kardeşlerim kendilerine rastlayan akşam için Bandakçıoğlu ve Altıntaş ailelerini ısrarla Akçakavak Köyündeki evlerine davet nezaketini gösterdiler. Bostancı, Altıntaş ve Bandakçıoğlu aileleri Mekkede ki ikametimiz sırasında aynı katta bitişik numaralı odalarda kalmıştık. Yükselin davet akşamının bir özelliği de Mübarek Mevlid Kandiline rastlamasıydı. Gerek bu mübarek gün ve gerekse Mekkedeki yakınlığımız nedeniyle geçtiğimiz Perşembe akşamı Bostancı ailesinin misafiri olduk. Yüksel ve muhterem eşleri Ayten Bostancı hanımefendi kuş sütü eksik bir sofra donatmışlardı. Burada da talihimiz yaver gitmedi. Çok sıkı bir şeker diyetine başladığımdan sofradaki nefis hazırlıklara imrenerek baktım. Fotoğrafta Yükselin evinde Hacı kardeşlerimle birlikteyim. Soldan sağa üst sıra: Nazmi Özpek, İsmail Bodur, Rasim Duran, Nuri Turan, Ben, Zeki Ay hocamız, Erol Altıntaş, Mustafa Çaylak, Murat Salim, Halit Arman. Alt sıra oturanlar soldan sağa: Hayrullah Özay, Yüksel Bostancı, Şevket Özkan, Ahmet Yaman, Sadettin Gören, Burhan Ay hocamız, Emin Başer, Abdullah Bodur, Ali Ay,Fotoğraf: Emin BostancıBu arada Zeki ve Burhan Ay hocalarımızın Salı günü ikindi namazından sonra Siteler Cami önünden üç otobüslük bir kafileyle yeniden Kutsal topraklara hareket edeceklerini de ifade edelim. CAN CİĞERİN HIZINA AYAK UYDURMAK NE MÜMKÜNÇok değil bundan 4 ay kadar önce, Burhan Akın ve Kemal Öncan kardeşlerimin Bolumuza kazandırdığı Can Ciğer restaurantlardan, yazıhanemin altındaki üçüncüsünü 26.10.2009 günlü köşemde Can Ciğer Dolu Dizgin başlığıyla vermiştim. Bu değerli kardeşlerim işlettikleri müesseselerde dur durak tanımadıklarından Can Ciğerin dördüncü şubesini de Cumartesi günü Sosyal Güvenlik Kurumu binasının karşısına Ankara kavşağına açtılar. Açılışa başta Belediye Başkanı Alaaddin Yılmaz ve eski Belediye Başkanı Necdet Gören olmak üzere çok sayıda davetli katıldı. Açılış benim için çok beklemediğim bir tabloya da ev sahipliği yaptı. Aylardan beri aramızın limoni olduğunu çeşitli yazılarımda dile getirdiğim Belediye Başkanımız Alaaddin Yılmaz birlikte bulunduğumuz protokol masasında büyük bir nezaketle elini uzatıp (/ Yener Abi hoş geldin) dedi. Sayın Başkanın geçen haftaki Küslerden İlk Barışanı Allah (c.c) İlk Olarak Cennetine Koyar Hadis/i Şerif başlıklı yazımdan etkilenmiş olduğunu zannediyorum. Böylece bir kırgınlığım da sona ermiş oldu. Değerli kardeşlerim Burhan Akın ve Kemal Öncanı kutluyor Can Ciğerin Bolu dışına da açılması yolunda başarılarını bekliyorum. Fotoğraf: Açılışta solda Burhan Akın sağda Kemal Öncan kardeşlerimle birlikteyim. Arka planda yine yakın günlerde barıştığım Belediyemizin çok yakışıklı Basın ve Halkla İlişkiler Sorumlusu Gökhan Aydın. Fotoğraf: Burak Oğuz/ Detay Gazetesi