SARARMIŞ SAYFALAR

Bu kapıdan çıkacak olursam,
Bir daha gelmem…

Kaç sokak, kaç cadde uzağa,
Kaç şehir öteye gider bu adam,
Bilmem…

İçinde sana dair bir şeyler
Olan olmayan ne varsa alırım…
Bensiz yanını sana bırakır,
Senli yanlarımı alır giderim…

Yalnızlık öyle sıkar ki ruhunu, bedenini,
Kan damıtırsın gözyaşlarından; kan !
Şarabın kırmızısında boğulur düşlerin…
Ben gittiğim zaman,
Senin de yok olur hâyâllerin…

Bir tek sana yazdığım,
Umursamadığın şiirleri bırakırım !..

Özleme vurulunca, bol bol okursun sevgilim…

İşte o zaman,
Yalan(!) diyerek buruşturup attığın,
Sararmış sayfalarda ararsın teselliyi.
Onca şiirin üzerinde, muhtaç olur,
Tek damla gözyaşımı ararsın,
Buram buram kokumu çekebilmek için…

Belki, sarf ettiğin sözler gelir aklına !
İnanmıyordun,
Güvenmiyordun,
Hani, yalandım ya…

En gerçek bakışın kırılırsa göz bebeklerinde o an,
Unutma ki beni gözünden düşüren aşkındır yalan!

Gecelerce okursun sabahlara kadar,
Tekrar tekrar okursun.
Şiirlerde buldukça kendini, nasıl sızlarsın !
Sen de anlarsın…
Sen de yanarsın…

Dedim ya sevgilim.
Sana bıraktığım şiirler.
Her gece koynuna alıp yatsan; sonra,
Öpsen, koklasan,
Hıçkıra hıçkıra ağlasan ?

Eninde sonunda, sana o şiirleri yazan adamı ararsın...
Hem de çok ararsın !
Çünkü seni sevdiğini söylerken,
Kimse benim kadar yakıştıramaz lisanına.
Anlarsın; hiç kimsenin benim gibi
Tutkuyla bakamayacağını gözlerine.
Ve parmaklarının bir dokunuşuyla,
Yangınlar çıkaramayacağını teninde…
Geceler boyu çılgınca,
Soluksuzca yaşanan ıslak sevişmelerin tadını,
Başka bir tende bulamayacağını anlarsın…

Yağmurun çıplak vücuduna düşürdüğü notaların şarkısı haram olur kulaklarına !

Sen ki, yanımdayken yokluğunu yaşatan bana,
Sen ki o yokluğunu bile kıskandığım…
Gül kokusu, bahar gözlerine denk sevgili !
Hüznümün önsözü olduğun kitaptan mahrum kalırsın…

Ve inan bana canımın gül tanesi,
Ben seni binlerce kez yazıp,
Her gün yeniden alırken koynuma;
Sen sararmış sayfada,
Ancak bu şiir kadar yaşarsın beni….

Bir gün gelir de, bu kapıdan çıkacak olursam !..