KALEMİN KELÂMI

Susamam !
Anlatmam lazım !
Gerçi izahı yok sensizliğin ya.
Olsun;
Kalemin kelâmının döndüğü kadar…

Beklide, zamanın gözden düşürdüğü,
Bir hâyâl kırıklığıydı bizimkisi.
Düşünsene reva mı bu ayrılık ?
Bunca acı…

Benden seni çıkardığında, kalan sıfırı gördün mü?
Beni işte böyle değerli kıldın.
Sensiz ben değersiz,
Yokluğunla işte böyle yıkıldım.

Gittin ya,
Şimdi ne zaman yağmur yağsa,
Ben hep sana ıslanırım.
Gökyüzü ağlar,
Ben ağlarım…

Dön, üzerinde olmadığım yollardan.
Bağır, Haykır, istersen suçla.
Çekip al beni bu tenhalardan…
Yeter ki dön,
Razıyım her kahrına, çalımına…

Hadi gel ne olur !
Yine kulaklarıma ismimi fısılda,
O güzel sesinle.
Sana şarkılar söyleyeyim,
Aşk nefesimle…

Ey sevdası
Kanın kırmızısından gelme
Asi gülü hayatımın !

Doğadan yeşili çalan gözlerinle oku beni.
Siyah saçlarını öyle bir savur ki,
Dağılsın sensizlikten kalma ne varsa,
Teninin cennet kokusu sarsın iklimimi…

Yaşlı gözlerimi, gülen gözlerinle topla…

Ben, özlemini bileklerimden akarcasına çekerken,
Diline dolamışsın, yalnızlığın satırlarını.
Bakmıyorsun bile aynalara !
Yalan söylemezler, biliyorsun,
Sen, gözbebeklerinde beni görmekten korkuyorsun…

Bir adım gel bana, koşarım inan.
Bir damla gönder yeter;
Çağlarım sana, coşarım inan…
Kaç defa atacaksa bu kalp,
Yüreğinde atsın her an.

Ben, gecenin kızılı değmiş karanlığımda,
Ve ben, senin gözlerinin arkasında,
Yüreğinin müebbet tutuklusu…

Bekledim, bekliyorum, bekleyeceğim...
Hani olur ya gelirsin,
Yine hüzün emeriz gecelerin çatlamış göğüslerinden…
Yine yanarız tutkuyla…

Ben sana küllerinden yeniden doğacak bir sevdalı değil !
Senin yangınından geriye külleri bile kalmayacak delikanlı…

Kalemin kelâmından başkası yalan !