Şöförsem günahım ne

Kendimi bildim bileli, Bolu’da ve özellikle Gerede’de sürekli trafik kazaları gerçekleşir. Çocukken Gölyüzü mahallesinde otururduk, evimiz E- 5 e çok yakın olduğundan, bir çok kazayı da bizzat gördük, bu kazalar nedeni ile o kadar korkardım ki, ben hayatta araba kullanamam derdim. Zamanı gelince, ehliyet almak için başvurduğumda dahi, ben araba kullanamam kaygısı halen devam etmekteydi. Bu nedenle, tüm kuralları öğrenmek için dersleri bizzat takip ettim.
Babam çok titiz ve bir hayli gergin araba kullanırdı, o araba kullanırken, her an kaza yapacağız endişesi taşırdım. Ehliyetimi alıp trafiğe çıktığımda da aynı endişe yeniden canlandı bende. Keza, kuralsız araba kullanmanın kural olduğu bir şehirde yaşıyorum. Sen istediğin kadar kurallara uy, hadi babam memleket benim edası ile gezen o kadar şöför var ki piyasada, araba kullanmaktan nefret ettiriyorlar adamı.
Bu nedenle, henüz acemi olduğum için, daha doğrusu ehliyet kursuna gidene kadar, direksiyon başına hiç geçmediğim ve ehliyet alır almaz, araba kullanmak istediğimden, otomatik vitesli arabayı tercih ettim. Çünkü, kendimi daha güvende hissediyordum, debriyaj ve vites kullanmak bana göre çok uzun zaman alacak bir alıştırma dönemiydi. Otomatik vitesli araba kullanıyorum diye, kendini gerçek şöför zannedenler, benimle dalga geçtiler. Vitessiz araba mı olurmuş, vites kullanmak ayrı bir zevkmiş, falan filan.. Hiç birine kulak asmadım. Allah’a çok şükür, hiç kaza yapmadım. Eğer vitesli araba kullansaydım, bu kadar kuralsız araba kullanılan memlekette, günde 1000 kez kaza yapardım diye düşünüyorum.
İşin komik kısmı. Bana otomatik vitesli araba kullanıyorum diye gülüp geçenlerin hepsi, şu anda otomatik vitesli araba kullanıyorlar ve ne kadar rahatmış, daha önce neden bunu düşünmedik diyorlar açık açık.
Avrupa da normal vitesli araba kalmadı artık, her halde bir tek Türkiye’ye kakalıyorlar vitesli arabaları. Böyle bir rahatlık varken, neden kendimi üzeyim, yorayım ki.
Amma velâkin, bu kadar çok arabanın olduğu, bu kadar rezil yolların olduğu, bu kadar karmaşık ve dar yolların olduğu, bu kadar kuralsız şoförün olduğu ilimizde, otomatik vitesli araban olmuş kaç yazar. Gün içerisinde şehir içinde çok fazla seyir halindeyim. Artık, ordan buradan kontrolsüzce önüme çıkacak arabaları gözlemekten bir hayli yorulduğumdan, eskisi kadar araba kullanmayı sevmiyorum.
Benim favorim, ekmek ve tüp arabaları. Sanki, bu arabaları kullananlara, gözünüzü kapatın, trafiğe öyle dalın, en hızlı da siz gidin diyorlar herhalde. Hatta bunun özel eğitimini de veriyorlar galiba. Tamam, sabah erken saatlerde ekmekleri yetiştirmeyi anladım, peki ikindi vakti, akşam vakti, bu ne hız. Tüpçünün de müşteri memnuniyeti için tüpünü zamanında yetiştirme amacında olduğunu da hiç zannetmiyorum, burnumun dibindeki tüpçü, 1 saatten evvel tüpümü getirmiyor ne yazık ki. Bu arkadaşlardan, şöförler o kadar yılmış ki, aman arabama çarpmasın da ne halt ederse etsin diyerek, yolları açıyorlar. Be mübarek, sanki ambulansa yol veriyoruz. Valla ben kendi adıma konuşuyorum. Ben bu arkadaşlara savaş açtım. Arabamın arkasından, deli bir hızla gelip beni sıkıştırmayı, panikletmeyi de amaçlasalar, kendilerine asla yol vermiyorum. Öyle kağnı gibi de gitmiyorum, ama kimseye de kendini yolların fatihi sanmasına müsaade etmiyorum, etmiyeceğim de.
O kadar çok kurallara aykırılık varki, burada trafik kuralları edebiyatına girmeyeceğim, ancak, bir iki söz de kırmızı ışık sönüp de sarı ışıkta arabasını hazırlamayan ve yeşil ışıkta bizleri bir hayli bekleten arkadaşlara olacak. Zaten 10 saniyelik bir yeşil ışık süresi var, arkadaşlar, yeşil ışıkta, ancak arabalarını hareket ettiriyorlar, onlar kalkana kadar da iki araba sonra kırmızı ışık yeniden yanıyor. İşte buna da tahammülüm yok.
Yolların bozukluğundan da gına geldi artık, arabamın tüm aksamı bozuldu bu yollardan. Tangır tungur gitmekten, arabanın beşik gibi sallanmasından, kızım her arabaya bindiğinde kendini beşikte sanıyor ve hemen uyumaya başlıyor. Her halde, kazılıp durmaktan defalarca bozulan yolların bu durumu hiç bitmeyecek. Düz bir yola umudum yok artık.
Birkaç sene evvel gittiğim Kayseri’deki şehir içi yollara hayran kalmıştım. Şehir içinde bir caddede yol ikiye ayrılmış ve her iki yol da 5 arabanın rahatlıkla gidebildiği şekilde düzenlenmişti. Birkaç gün önce bir arkadaşımın ofisinden izlediğim İzzet Baysal caddesi ise içler acısıydı. Dar bir yol, tek yön, ne kadar ceza verileceği bangır bangır söylense de park edilmiş arabanın arkasına, bu parkın yanına bir araba daha park ederek, zaten dar olan yolu daha da darlaştırarak, neredeyse yan yana iki arabanın geçemeyeceği şekilde geçişleri zora sokmaktadırlar araçlar. Artık bunun suçu kimdedir bilinmez.
Yayalarımız da maşallah, kaldırımlar yerine yolun ortasından yürümeyi daha uygun bulduklarından, hiç çarpılma endişesi taşımadan rahat rahat araçların yanından yürüdüklerinden, tüm şöförlerin, arabanın içinden bıdır bıdır söyledikleri sözleri dudaklarından okuyabiliyorum.
Kurallar uyulmak içindir, yıkılmak için değil.