ÖZNE BOLU İSE YÜKLEM DE BOLU

Ben Bolu’da doğdum, hayatımın büyük bir bölümünü de bu güzel şehirde yaşadım. Babamın görevi dolayısıyla başka şehirlerde de yaşadım. Ancak, yaşadığım en güzel yıllar, Bolu’da geçmiştir. Havası-suyu-doğası ve insanı ile benim ruhuma en uygun şehir burasıdır.

Bolu’ya gelmeden önceki yaşadığım son şehir İzmir’di. 9 senelik İzmir yaşantımda, ne yalan söyleyeyim, hiçbir zaman ısınamadım, ne şehre, ne de insanına. Hep yabancıydı her şey bana. Sevmeye çalıştım, olmadı, zorlamadım.

Ne şiveleri, ne yaşantıları, ne gelenekleri, ne de insanı dedim ya ruhuma uymadı, uyduramadım. Bolu ile kıyaslamadım bile.

Belki de akrabalarım, arkadaşlarım orada değildi, alıştığım insan manzaraları orada yoktu. Bu yüzden hiçbir zaman kendimi oraya ait hissedemedim.

Bu şehri seviyorum sevmesine de, körü körüne de sevda olmaz hani. Bazen eleştirmeden de duramıyorum.

Mesela;

Neredeyse yüzyıllardır süregelen bir alışkanlıkla, artık genlere mi işledi nedir bilmem, yeniliklere öyle hemen alışmaz bu şehir. Biraz zaman geçmesi gerekir, adapte olabilmek için. Herhangi bir yenilik karşısında, önce bir takım şikayet sesleri yükselir. Ama sonrasında her yeni şey, yaşamın bir parçası oluverir. Sahi ne zaman olmuştu o şey denir.

Önceleri başka bir memleket insanına da alışık değildi Bolu.

Annem anlatmıştı. Neredeyse 30-40 yıl evvel, komşuları Adanalı bir polisin hanımı varmış. Tüm mahalle, polisin eşine uzun zaman hoş geldine gitmemişler, kadıncağız buna çok içerlemiş. Geç bir zamanda dostluklar kurulsa da, kadın, biraz kinayeli biraz beddualı içindekileri rahmetli anneanneme dökerek, “ eee Hayriye hanım senin de kaldı bir bekar kızın, o da benim gibi diyar diyar dolaşsın” demiş. Rahmetli tonton anneannem, 4 kızından 3 ünü Bolulular ile evlendirdiğinden, 4. sü annemi de bir Bolulu ile evlendirmeyi düşündüğünden, bu sözlerin üzerinde pek durmamış. Ama, vakti gelince, Yozgatlı babama kızını vermek nasip olmuş. Babamdan söz almış, kızımı başka şehirlere götürme diye. Ama, meslek memurluk olunca, diyar diyar gezmek nasip olmuş.

Tipik bir Bolu kızı olan annem, zor alıştı, ailesinden ayrı kalmaya, başka şehirlerde yaşamaya.

Ama, çok okuyanın değil, çok gezenin bildiği ispat edildi. Uzak şehirlerde, hiç alışık olmadığımız yaşantılar, lehçeler, şiveler, gelenekler, bana ve aileme çok şey katmıştır. Bu yüzden kolay adapte oluruz her yere, her yeniliğe, her insana.

Ama zaman değişti. Bolu’da değişti. Şimdi, Türkiye’nin her şehrinden insana fazlasıyla rastlarsınız Bolu’da. Her yeni insan, yeni bir kültür demek.

Şimdilerde, kültürler karmaşası bir şehirde yaşıyoruz.

Dedim ya , yeniliklere biraz zaman alır alışmamız. Hemen karşı çıkarız. Olmaz istemezük.

Ama sakindir, ağırbaşlıdır Bolu insanı. Hemen öyle kazan kaldırmaz. Ama kışkırtanlar başka.

Nemalanmak yerine, şahsi kavgalara düşmeden, insanımızın derdine çare bulmayı başarabilsek keşke.

Gündemde sanayi esnafının durumu tartışma konusu.

Ama, bakıyorum da, saçma tartışmalar sırasında, asıl mesele unutuluyor. Tanju bey Alaaddin beye ne dedi. Alaaddin bey Tanju beye ne dedi. Durum bundan ibaret. Sakın ha arada kaynamasın bu konu. Herkesin en mutlu olacağı şekilde çözülsün diliyorum.

CHP meseleyi sahiplendiğini gösterirken, amaçtan sapmaya başladı. Bana şunu dedi, bunu dedi, ya da CHP bayrağını belediyeye dikeceğim söylemlerine başladı.

Amma velakin;

Vatandaşın derdi, şahsi kavgalar, şahsi hesaplaşmalarla çözülemez.

Siyasiler, birbirine tahammül edemiyorsa, tahammül edenler aracılık yapsın, şehrin ileri gelenleri işlerinden biraz zaman ayırıp bir araya gelsin ve sorunlar çözülsün. Meselelere kayıtsız kalınmasın.

Keza;

Burada doğsak da doğmasak da hepimiz Boluluyuz, Bolu için varız. Ekmek yediğimiz yere minnet borcumuz vardır.

Yanlış mı düşünüyorum.