ANDIMIZ

Bıçak kemiğimize dayandı.
İnsafsızca, sinir uçlarımıza dokunuyorlar, acı duymamız için.
Test ediyorlar, sessiz ve hareketsiz olmamızı.
Canlı mıyız, anlamak için, dürtüyorlar sapladıkları bıçağın ucuyla.

Bir yiğit bedenin ölmesini bekleyen akbabalar.
Kimisi Okyanus ötesinden, kimisi Avrupalı ve hatta yerli olanlar.
Sinsice ve mürayilikle üstümüzde uçuyorlar.
Kötü amaçlarına ulaşmayı zamana yayarak.

Canlı olduğumuzu hissettiklerinde;
Kaypakça bir kanat çırpışı ile uzaklaşıyorlar bedenimizden.
Üzerimizde daireler çizerek uçuşuyorlar veya konuyorlar kuru bir dala,
Görüş mesafesinde.

Bir anlasalar ruhun bedenden çıktığını,
Hep beraber saldıracaklar.
Parçalayıp, yiyip bitirip, yok etmek için,
“Akdeniz’e bir kısrak başı gibi uzanan”, canım Türkiyemizi.

Sırtımıza saplanan bıçağın kemiklerimize dayanan ucu büyük acı veriyor. Kan kaybediyoruz sürekli. Bedenimizden parça bekleyen akbabalar, biz sizi çok iyi tanırız, emperyalizme karşı verdiğimiz o şanlı “Kurtuluş Savaşı”mızdan.

Dışarıdakiler ve içeridekiler şunu iyi anlayınız. Bu ulusun büyük değerleri vardır. Akıllı olun Siz bizi bitiremezsiniz. Sözümüz sözdür. Andımız iman doludur. Dönek dönsün, biz dönmeyiz yolumuzdan.

“Andımız” dan dönmeyiz. “İstiklal Marşımız” a dokundurtmayız. Ulusal değerlerimizin ifadesi “Bayramlarımızı” içtenlikle ve coşkuyla kutlamalarımıza devam ederiz.
Değerli dostlarım;
Sizlerle “Andımız” ı hep beraber okuyalım.
Türküm,
Doğruyum, çalışkanım.
İlkem;
Küçüklerimi korumak,
Büyüklerimi saymak,
Yurdumu, milletimi,
Özümden çok sevmektir.
Ülküm;
Yükselmek, ileri gitmektir.
Ey büyük Atatürk!
Açtığın yolda, gösterdiğin hedefe
Durmadan yürüyeceğime and içerim.
Varlığım;
Türk milletine armağan olsun.
“Ne mutlu Türküm” diyene.

Allahını seven söylesin. Niçin andımız tenkit edilir. Niçin ayet olmadığından dem vurularak, okunmasının önünün kapatılmasına çalışılır. Bizi biz yapan değerlerden niçin nefret edilir. Niçin bu kadar korkulur. Anlayamıyorum.

Bizim ulusumuzun adı, bütün ırk çeşitliliğimize rağmen “Türk” tür. Onun için devletimizin adı da “Türkiye Cumhuriyeti” dir.
Bu dünyada da böyledir;
Amerika’da İspanyol asıllısına, Afrikalısına, Yunanlısına ve İtalyan’ına hepsine birden “Amerikan” denir.
Fransa’da da aynısıdır. Cezayir asıllısına da, Ermeni asıllısına da, zencisine de “Fransız” denilir.

Ulusumuzu oluşturan halkımıza da “Türk” denilmektedir. Bu bir ırkın ifadesi değildir. Anlatamadık demiyorum. Anlamak istemiyorlar. Ulus birliğimizi ırk ayrımı ile mezhep ayrımı ile dağıtmak istiyorlar. Bu konuyu en kötü biçimde kaşıyorlar.
“Andımız”da söylenen sözlerden,
“Türk” ulusunun bir ferdi olmanın,
“Doğruluğun”, “Çalışkanlığın” kime, ne zararı vardır?
“Küçüklerimizi korumak”, “Büyüklerimizi saymak”, “Yurdumuzu, milletimizi özümüzden çok sevmek”, pek mi tehlikelidir?
“Ülkümüzün yükselmek ve ileri gitmek” olması fena mıdır?
Atatürkümüzün büyüklüğünü vurgulayarak, “açtığı yolda ve gösterdiği hedefe durmadan yürümek.” Yanlış mıdır?
“Varlığımızı milletimize armağan etmek” ne güzeldir. Bu cennetle ödüllendirilen şehadetin tam da kendisidir.
Kusura bakmayın,
Karnınızdan konuştuklarınızı anlıyoruz. Kafanızdan geçenlerin farkındayız.

Türk ulusunun bir bireyi olarak “Türk”üm dememden de rahatsızlık duymayınız.

Birilerinin ayrıkçı ve ayrıştırıcı ruhunu hoş tutmak için, ulusal birliğimizi yok edecek söylemlere katılamam. Eylemlerine de karşı çıkarım. Ulusal birliğimi çatlatamam. Kıramam.
Ölürüm de;
“Ne mutlu Türküm diyene” sözünden vazgeçmem.