Yalnız ve sessizce ağlamak

Dünyanın en anlamlı yalnızlık biçimidir sessizce ağlamak.
Gözyaşını içine akıtma eylemidir.
O an yaşamın tüm gerçekleri üzerinizden geçer.
Ağlamanın gerçeği, harbisidir.
Yürekten dökülür gözyaşları…
Hıçkırarak ağlamakta isyan ve baş kaldırış, çevreye gösteriş vardır.
Biri elimden tutsun, yardım etsin, sevildiğimi hissedeyim mesajı içerir.
Oysa sessiz ağlayışta bir amaç yoktur.
Sol tarafınızdaki sızının derinleşmesidir.
Özlemle birlikte yoğunlaşma vardır sessiz ağlamakta.
İçinizdeki duyguların yoğunluğudur.
Çok şey anlatır sessiz ağlayış.
Yüzdeki çizgilerin ifadesidir.
Mutluluğun damlacıklara dönüşümüdür.
Sol yanımdaki sızının derinleşmesidir.
Bir ızdırab biçimidir aslında…
Yalan söz ve vaatlerin dışa atımdır,
İçimden atmaktır seni, unutmaktır.
Senle ben arasındaki var olma kavgasıdır.
Uzaklara dalar, derin derin bakarsın,
Yürek susar, özlem sarar etrafı.
Bir damla sevgi arar insan o an…

Yürekteki ses, kuruyan pınar misali,
Vefasız yardan uzaklaşma vardır.
Gözlerim anlam veremez,
Dinmeyen susmayan gönül yaşıma,
Saklamak nafile, fayda etmez…
Bil ki içimde kalan son kırıntıyı da,
Yalansız, riyasız bir parçada atarım
Hayallerde yaşattığım seni de siler geçerim.