DANANIN KUYRUĞU KOPARSA!..

        2010’un son günlerine “iki dillilik” bir başka deyişle iki yüzlülük damgasını vurdu. Ve bu arada yapılan gafların atılan palavraların da “bini bir paraya” düştü. Söz gelişi tarihçiyim diye ekrana çıkmış aklı evvellerden biri diyor ki “Osmanlı’nın resmi dili yoktu. Osmanlı çok dilliydi.”
        Hadi ya!.. İnsanda biraz arlanma olur. Bilmediğinin kölesi olur. Ve de zahmet edip 1876 Anayasası’na bakıverir. 1876’da kabul edilen Anayasa’nın, daha doğrusu o zamanki adıyla “Teşkilat-ı Esasiye”nin 18. maddesi aynen şöyle yazar:
       “Tebaa-i Osmaniye’nin hidemat-ı devlette istihdam olunmak için devletin lisan-ı resmisi olan Türkçeyi bilmeleri şarttır.” Yani “Osmanlı tebaasına mensup olanların devlet hizmetinde işe alınabilmeleri için devletin resmi dili olan Türkçeyi bilmeleri şarttır.”
       Ayrıca kurulduğu günden beri de Ordunun dili Türkçedir. M. Kemal Çanakkale’de Mehmetçiğe; “… Ben size ölmeyi emrediyorum… “ derken acaba kullandığı dil neydi?
       İş bir kere şirazesinden çıktı ya eski defterlerde hemen başladı karışmaya. Söz gelişi DTP eş başkanı Selahattin Demirtaş diyor ki… Ey başbakan! sen 1996’da Kürt sorunun çözümünü, Osmanlının eyalet sisteminde görüyordun. Şimdi nerelerdesin?
       Sayın Başbakan bu çağrıya ne cevap verir bilemem. Ama ben derim ki Osmanlının devlet yapısını nereye koyarsanız koyun devletin egemen gücü her zaman ailenin tekelindedir. Osmanlı âlicenaptır. Yani büyük abi rolünü oynar ve de bütün teba’nın üstünde tartışmasız güçtür.
       Osmanlı teba’nın her kesimi –Müslüman’ı, Hıristiyan’ı, Yahudi’si Kürdü vd- elbette kendi evinin içini istediği gibi çekip çevirme hakkına sahiptir. Ancak devletin koyduğu ve de kısaca “nizam-ı âlem” denen sisteme müdahil olduğunda işte o zaman “yandı gülüm keten helvası” olur ve dünya başlarına yıkılırdı. Sistemin içinde Kürt aşiretleri de kendi iç hukuklarını kendi yapardı. Ama bu günkü gibi ayrılık türkülerini o zaman okusaydılar sesleri çoktan sepete girmiş olurdu. Geçmişe özenenlerin ilgilerine ve de bilgilerine sunulur.
       Şimdi biz gelelim günümüze. Sayın başbakan Kürtçülerin demokratik özerklik adı altında dillendirdikleri söylemlere karşı 2005’de ortaya attığı “alt kimlik-üst kimlik” ve de “vatandaşlık” argümanlarını 5 yıl sonra tekrar dillendirdi. Madem o dillendirdi bizde o vesileyle yazdıklarımızın bir kısmını tekrar okuyucumuzun ilgisine sunalım dedik. Ve işe vatandaşlık kavramıyla başlamayı da uygun gördük.
Peki, öyleyse nedir vatandaşlık?
       Hemen söyleyelim ki vatandaşlık, özde siyasi bir kavramdır. Sözlük anlamı olarak da vatandaş; "Vatanları veya vatan duyguları bir olanlardan her biri", vatandaşlık ise; "Vatandaş olma, bir vatanda doğup büyüme veya yaşamış olma durumu" anlamına gelir. Vatandaşlığın bir başka tanımı da şöyledir; "Bir devlete siyasal ve hukuksal bağla bağlı olmanın ötesinde kişinin, medeni ve siyasi haklarının bulunmasıdır." 
       Görüldüğü gibi siyaset bilimi "Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşlığı"nı bir “üst kimlik” olarak değil temelde “devletle birey arasındaki bir hukuki bağ” şeklinde görüyor. Vatandaşlık, doğada bulunan bir durum olmayıp bireyin gerektiğinde dileyerek ve isteyerek elde ettiği bir statü, dolaysıyla da siyasi bir kavramdır. Onun içinde her hangi bir siyasi yapının ortağı olma anlamına gelen vatandaşlık anlayışında bireyin bu statüye ulaşmak için belirli bir kültürden, soydan veya ırktan gelmesi zorunluluğu yoktur.
       Tabi bu arada bazı demokratik toplumlarda "anayasal vatandaşlık" bir “üst kimlik” olarak da görülebilir. Özellikle tarihi derinliği olmayan, şu veya bu nedenle bir araya gelmiş, toplulukların milletleşme sürecinde tutunabilecekleri tek dal budur. Zannederim bu konuda en çarpıcı örnek ABD’dir.
       Hâlbuki Türkiye Cumhuriyeti’ni kuranların arkasında iki bin yıllık bir tarihi derinlik ve devlet olma bilinci vardır. Bunun son halkası da Osmanlı İmparatorluğudur. Dolayısıyla biz bir imparatorluk bakiyesiyiz. Bu nedenle de Cumhuriyetin kurumlaşmasına değişik etnik gruplar katkı yapmıştır. Yapması da doğaldır. Bundan dolayı da Cumhuriyeti kuran Türkiye halkıdır ve bu unsurların oluşturduğu siyasi topluluğa "Türk Milleti" Coğrafyaya da "Türkiye" denir. Tabi buradaki "Türk" kavramı doğrudan doğruya bir ırkı değil, görüldüğü gibi siyasi bir topluluğu işaret eder.
       Aslına bakarsanız nasıl tarihte hiç bir zaman saf bir "Arî ırkı", "Kelt ırkı", "Latin ırkı" veya "Slav Irkı" olmadıysa, "Türk Irkı" da olmamıştır. Tarihte değişik adlar kullanarak kültür tarihimize hazineler katmış nice topluluklar vardır ki, bunlar Türk adıyla anılmazlar. Kırgızlar, Uygurlar, Kıpçaklar, Oğuzlar, Peçenekler, Kumanlar, Karluklar bu bağlamda hemen akla gelenlerdir. Ancak bunlar Türk’tür ve de Türk milletinin de içinde yer aldığı büyük bir ailenin üyeleridirler. İşin özü budur ve de bunu anlamamak kişiyi yanılgıya götürür.
       Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu M. Kemal Atatürk’ün yaklaşımı da bu doğrultudadır. Öyle olmasaydı, "Türkiye Cumhuriyetini kuran Anadolu halkına Türk denir" demez, Onuncu yıl nutkunu "Ne Mutlu Türküm Diyene" diye, bitirmezdi. Bu konuya farklı yaklaşanlar olsa da Atatürk, takıntısı olan bir "ırkçı" değildir. Ama bizde bilelim ki Almanya’da yaşayana nasıl "Alman", Fransa’da yaşayana "Fransız", İtalya’da yaşayanlara "İtalyan" deniyorsa Türkiye’de yaşayana da "Türk" denir. Türklük burada üst kimliktir. Yani Türklük, kumaşın ana dokusu diğer kültürler de kumaşın desenleridir.
       Biz biliriz ki tarihte ulus-devlet olmak için yola çıkan birçok ülkenin artıları, bizim bu yola çıktığımız şartlardan çok daha kötüydü. Örneğin 1789’da Fransız İhtilali olduğu zaman, Fransız halkının yarısı Fransızcayı bilmiyordu. Yüzyıl sonra Fransızca konuşanların oranı ancak dörtte üçe çıkmıştı! İtalya’da 1861 yılında İtalyanca konuşanların oranı yüzde 2,5 (iki buçuk) idi. XX. yüzyılın başında İtalyanların yarısı İtalyanca konuşuyordu.
       Şehirleşme, sanayileşme, yoğun yol ağının ve piyasa ekonomisinin sağladığı sosyal hareketlilik toplumun çeşitli unsurlarını ve bölgeleri birbirine bağladı, sosyolojik bütünleşme gerçekleşti. Milli eğitimde ortak dili ve ortak siyasi değerleri yerleştirdi. Bugün bu üç ülkedeki etnik ve bölgecilik sorunları çok önemli boyutlarda değildir. Bizim de geride bırakmamız gereken süreç öncelikle budur.
       Alexander Pope XVIII. Yüzyılda, ortak aklı eğitim yaratabilir, demişti. Biz XXI. Yüzyıla girdik ama hala kolektif aklı mayalayamadık.
       Neden mayalayamadık? Mayalayamadık, zira milli eğitimimizin önce millisi, ardında da eğitimi gitti. Hal böyle olunca da ümmetçilere ve bölücülere gün doğdu. Tabi hortumcuya, yiyene, yeğene ve de çeteye dur, diyemeyen devlette bu işe çanak tuttu.
       Şimdi ben derim ki tam zurnanın zırt dediği yere geldik. Belli ki dananın kuyruğu kopacak. Eğer bu kuyruk koparsa herkes bilsin ki kopan kuyruk necip Türk milletinin elinde olmayacaktır.
       Sonuç olarak bu alanı ve alanın dünyadaki oluşumlarını anlamaya çalışmalıyız. Anlayamadığımız gerçekleri de elimizin tersiyle reddetmeden önce biraz düşünmeliyiz. Bir süre sonra onları anlamaya, anladıkça da bağışlamaya başlayabiliriz. Unutmayalım ki terör elemanlarını, dışlamış insanlardan devşiriyor.