KAYBETTİĞİMİZ KIYMETLER

Bu hafta ki başlığı aslında yöneticilik ve acziyet diye atacaktım. Son anda değiştirmeye karar verdim. Çünkü biz millet olarak değerlerimizi kaybettikten sonra anlıyoruz. Gerçi tarihe baktığımızda büyük insanlar normal yaşantı içinde ortaya çıkmamışlar. Büyük zorluklara karşı veya sıra dışı fikirlere normal insanlar gibi tavır göstermeyerek tarihe geçmişler. Ama bizim toplumumuzda nedense bu kaybettikten sonra ela gözlü olma işi daha fazla diye düşünüyorum.
Mesela benim bir ailem var. Çok yoğun bir işim var. Oturduğum yerde yöneticilik vasfım var. Hafta da bir de sizlerle yazışmaya, bildiğimiz doğruları paylaşmaya, gördüğümüz yanlışları anlatmaya çalışıyorum. Tüm bunlar sorumluluk sahibi olmamı gerektiriyor. Peki neden bu mücadele? Halk tabiri ile rahat mı batıyor veya düşman mı edinmek istiyorum? Değil tabi ki. Bir de şu anda makam sahibi olanları düşünelim. Neden bu mücadele? Geçen hafta ki yazımı okuyanlar aslında ne demek istediğimi daha iyi anlayacaklar. Ne demiştik? İnsana boş bilgi yüklemek yeterli değil, insan duygusu ile diğer varlıklardan ayrılır. Zaten yazılarımı baştan bu yana takip edenler görecekler ki ben genel olarak insanın bu tarafı ile ilgileniyorum. Yazmak için yazmak veya çevre edinmek v.s. gibi bir derdimiz yok. Tespit ettiğim, yanlış giden eksik kalan bu tarafımız ile ilgili çeşitli yazılarım oldu, devam edecekte. İşte bu hafta elimizdeki değerlerin biraz farkına varmamız için birkaç örnek vermeye çalışacağım. Mesela kesimlerini gördüğümüzde canımızın yandığı ormanımız aslında azalmış mıdır? Yoksa güçlenerek %10 – 15 oranında artışta mıdır? İlçelerimiz yerinde mi sayıyor, yoksa şimdi bambaşka talepleri mi var? Hizmetleri ve yönetim tarzını eleştirdiğimiz Bolu’muz 10 yıl önce ki Bolu’mudur? Ülkemizde 10 yıl önce neleri konuşuyorduk, şimdi neleri konuşuyoruz? Tüm bunları çözmek için tek başına ümit etmek yetmeyeceği gibi, sadece çalışmakta yetmiyor. Olayları tamamen duygusallıkla veya taraflılık ile karşılamak yerine biraz mantığımız ile ölçmeye çalışsak, hem üzülmeyeceğiz, hem üzmeyeceğiz. Bu vesile ile yönetici ve makam sahiplerimizi de kısır çekişmelerle uğraşmadan eleştiriden çekinmeyerek yeterli bilgiyi vermeye çağırıyorum.
Bu geçen süre içerisinde hiç bir şey yapılmadı diyenler nankörlük ederler. Herşey dört dörtlük müdür? Tabi ki hayır. Bu da hayalperestlik olur. Ama yapılan mücadeleyi de göz ardı etmek nimete şükürsüzlük olur. Şükürsüzlük ise sürekli istemeyi, sürekli istemek mutsuzluğu beraberinde getirir. Bu dünyaya bir daha gelmeyecek isek düşüncesini veya davranışlarını sevmesek bile çalışanları takdir edelim ki bizlerde refah ve huzur içinde olalım. Sürekli eleştiri, sürekli kaos bizi de, karşımızdakini de sıkıntıya sokacaktır. Yönetici ve makam sahiplerimizi de karşısındakilere daha fazla değer vermeye, alçak gönüllülüğe davet ediyorum. Aksi taktirde kendini kanıtlamak isteyenler daha sert tavırlar takınacak veya kabuğuna çekilip etliye sütlüye dokunmamayı tercih edeceklerdir. İnsanın doğası bu. Ben sadece tespit ve edindiğim bilgileri aktarmaya çalışıyorum. Elçiye zeval olmaz. Bir de şu an ki yaşantı halinin içinde olmasaydık nasıl bir halin içinde olurduk ve olmak isterdik? Cevaplarınızı bekliyorum.
Son söyleyeceğim elimizdekilerin kıymetini bilelim. Karşılarına hep eleştirerek çıkıyoruz. Bir kere de taktir ederek, teşekkür ederek çıkalım. Hepimiz kazanalım. Gene yanlış yanlıştır. Lafımızı da söyleyelim. Kalın sağlıcakla…